پر از پروانه ها دشت خیالم

چه عطرآگین ، چه رنگین و زلالم

پر از پروانه ها دشت خیالم

در اوج آسمان در آبی دور

به نم نم نور می بارد به بالم

مهدی یعقوبی

دلم لرزید و گل از دستم افتاد

سحر بود و به کوه و دره ها باد

بلور شبنم آجین باغ شمشاد

تو را دیدم میان کوچه ناگاه

دلم لرزید و گل از دستم افتاد

مهدی یعقوبی

تو خورشیدی درخشان در شب من

تو خورشیدی درخشان در شب من

دلیل بودنم ، تاب و تب من

بیا تا بشکفد از عطر و بویت

گل سرخ تبسم بر لب من

مهدی یعقوبی

نمی دانم منم یا بید مجنون

بر ایوان نیمه شبها روی ماهت

سرور و ذوق گنجشکان به راهت

نمی دانم منم یا بید مجنون

که می لرزد از آن برق نگاهت

مهدی یعقوبی

فحش ناموس هر کس میدهد خود

لجنزاری پر از سالوس باشد

به هر کوی و گذر منحوس باشد

فحش ناموس هر کس میدهد خود

بدان بی شک که بی ناموس باشد

مهدی یعقوبی

شکرخندت که بر ایوان چوبی

شکرخندت که بر ایوان چوبی

در اعماق دو چشمت راز خوبی

به دشت خاطرات ابری من

تو نور آفتاب بی غروبی

مهدی یعقوبی

دوبیتی های من در تحت تعقیب

به اوج قله رفتن از سراشیب

نترسیدن که از دشنام و تکذیب

صدای تیر و سگهای شکاری

دوبیتی های من در تحت تعقیب

مهدی یعقوبی

به مثل سیب سرخی رازآلود

شمیم نور شبهای سیاهی 

شکوه دشتی از گل در نگاهی 

به مثل سیب سرخی رازآلود

به روی شاخه های باغ ماهی

مهدی یعقوبی 

در آب چشمه خورشید

میان باد و بورانها که رُستم

به ژرفای دلم عشقت که جستم

عقابی گشتم و پرهای خود را

در آب چشمه خورشید شستم

مهدی یعقوبی

تو خندیدی

سراسر برگها بر شاخه ها زرد
افقها می وزد بادی که شبگرد
تو خندیدی به رویم میخک سرخ
به گلدانم بر ایوان گل در آورد

مهدی یعقوبی

کمی آنسوتر از آیینه رود

کمی آنسوتر از آیینه ی رود

سراسر دشت و صحرا شبنم آلود

خیالت در افقها می درخشید

به چشمم اشک و دستم نی لبک بود

مهدی یعقوبی

اگر مومن ببیند بدحجابی

کنار عده ای نادان و احمق
به منبر می کند ملا که وق وق
اگر مومن ببیند بدحجابی:

خدایش توی تنبان می کند شق

مهدی یعقوبی

نگاهت رعد و برقی در خیالم

دلم اندوه سرخ روزگاران

گل یاسی که پرپر در بهاران

نگاهت رعد و برقی در خیالم

پس از آن ناگهان نم نم که باران

مهدی یعقوبی

تو را بر روی تابوتی

دو چشمم را جهان نمناک کردند

دلم را لاله ای دلچاک کردند

تو را بر روی تابوتی که بردند

مرا تا در ابد در خاک کردند 

مهدی یعقوبی

شقایق های سرخ عاشقم کو

به بانگ موج و توفانها به هر سو

سرش بر صخره میزد یک پرستو

به هق هق در شب قیرینه میخواند :

شقایق های سرخ عاشقم کو

مهدی یعقوبی