دو دستم را گرفتی من بناگاه

سرآغازی که بر پایان دردم
طلوع رازقی ها فصل سردم
دو دستم را گرفتی من بناگاه
تو را در قلب خود احساس کردم

مهدی یعقوبی

 

هزاران موشک آماده داریم ولی پوشک

گرسنه سر به بالین می گذاریم
غل و زنجیرِ مشتی مفتخواریم
هزاران موشک آماده داریم
ولی پوشک که در ایران نداریم

مهدی یعقوبی

تو را من در دوبیتی تا که هر گاه

شقایق های وحشی بی نظیرند

به مثل چشمه هایی در کویرند

تو را من در دوبیتی تا که هر گاه:

تمام واژه ها آتش بگیرند 

مهدی یعقوبی

واحه نور

 به گوشم می رسد آوایی از دور
دلم مست از شراب سرخ انگور
شب است و بیشه زاران خفته در خواب
من اما پر زنان در واحه نور

مهدی یعقوبی

 

چرا تبریز خاموشه که خاموش

 صدای رعد می پیچه که در گوش
درون سینه خونم میزنه جوش
میاد از کوچه ها آواز ستار
چرا تبریز خاموشه که خاموش 

مهدی یعقوبی

تو آیینت که توهین بر شعور است

تو دینت متکی بر ترس و زور است

عزا و ماتم و خصم سرور است

همه جهل و جنون و نفرت و خون

تو آیینت که توهین بر شعور است 

مهدی یعقوبی

تو روباه بنفشی شیر اما

روحانی خطاب به ترامپ: با دم شیر بازی نکن؛ پشیمان‌ کننده است
 

خدا بر روی لبهایت که دکان
فریب و مکر در عمامه پنهان
تو روباه بنفشی شیر اما
که مهد جاودان ایرانم ایران

مهدی یعقوبی

خداوندا کتابت را که خواندم

به دینت زندگی مان شد جهنم

جهان وحشتسرای یاس و ماتم

خداوندا کتابت را که خواندم

شدم کافر که در عالم همان دم

مهدی یعقوبی

 

دوبیتی بی نقطه!!؟؟؟

سراسر کوه و صحراها مه آلود
هوا دلمرده هر سو هاله دود
در آوای سحر آلاله ای را
رها کردم که در راهم سر رود

مهدی یعقوبی

امام هشتمین قبرش که ای کاش

 خدا را خواب و بیداری به لب بود

به خدمت کاخ مامون روز و شب بود

امام هشتمین ای کاش ای کاش

که قبرش در همان خاک عرب بود 

مهدی یعقوبی

دوبیتی بی نقطه !!؟ - مهدی یعقوبی

صدای سهره ها هر سو که در راه

طلوع گل دل صحرا سحرگاه

در عطر روی دلدارم در عالم

در احساسم دمادم می دمد ماه 

مهدی یعقوبی

 

به لبخندت که مروارید و الماس

سیاهی از افقها می گریزد

شمیم عشق از جانم که خیزد

به لبخندت که مروارید و الماس

به رویم در سحرگاهان بریزد

مهدی یعقوبی

جهل مقدس

برایت روضه ی ایمان بخواند

خرد را از روانت می ستاند

تقدس را اگر بر داری از دین

فقط مشتی همه افسانه ماند

مهدی یعقوبی

 

زنان چادری در شهر مشهد

در ایران کودکان نانی ندارند
گرسنه سر به بستر می گذارند
زنان چادری در شهر مشهد
به مردان عرب تن می سپارند
مهدی یعقوبی

 

کناره سفره خالی

زمین و آسمون بارونی از غم

کمر در زیر بار غصه ها خم

کنار سفره خالی که می گفت:

به گریه کودکم : « بابا گرسنم »